Road Pics

Road Pics!!! Οι αγαπημένες μου! Από μικρός είχα αυτό το κάτι με τους δρόμους, πάντα ήθελα να ξέρω την κατάληξη του καθ' ένα και πάντα μ' έτρωγε η περιέργεια για το που μπορεί να καταλήγει το κάθε μυστήριο δρομάκι στη γειτονιά μου. Ακόμη και τώρα αναρωτιέμαι πολλές φορές ποια μπορεί να είναι η διαδρομή που προσφέρουν δρόμοι που συναντώ καθημερινά αλλά δεν έχει τύχει να διασχίσω. Ίσως να έχει να κάνει και με την αγάπη μου για τα ταξίδια με το αυτοκίνητο, ίσως.









Photo of the day:

Περί Μπουγάτσας

Επιτέλους στις Σέρρες αποφάσισαν να ξυπνήσουν λιγάκι και να διοργανώσουν το πρώτο φεστιβάλ μπουγάτσας:

"Μία θέση στο βιβλίο ρεκόρ Γκίνες διεκδικεί ο πιο γλυκός πειρασμός της πόλης των Σερρών, η σερραϊκή μπουγάτσα. Στο 1ο Φεστιβάλ Μπουγάτσας, που οργανώνεται από τις 31 Μαΐου έως και την 1η Ιουνίου, επαγγελματίες Σερραίοι του είδους με τη συνεργασία της Λέσχης Αρχιμαγείρων, θα φτιάξουν τη μεγαλύτερη μπουγάτσα του κόσμου, που θα φτάνει τα 20 μέτρα μήκος και 60 εκατοστά πλάτος, την οποία και θα ψήσουν σε ειδικά κατασκευασμένο φούρνο. Την αυλαία του Φεστιβάλ ανοίγουν οι Σερραίες νοικοκυρές που θα μαγειρέψουν παραδοσιακά φαγητά του νομού." www.bougatsaserres.gr

Όπως είναι γνωστό το μόνο που έχει να προσφέρει αυτή η πόλη είναι η μπουγάτσα της και τα σουβλάκια οπότε καιρός ήταν να γίνει κι ένα επίσημο event επί του θέματος. Φυσικά η μπουγάτσα δεν κατάγεται από τις Σέρρες αλλά από την Κωνσταντινούπολη απλά από τις Σέρρες άρχισε να διαδίδεται στις υπόλοιπες πόλεις, άλλωστε είναι δύσκολο να βρεις πόλη στην Ελλάδα χωρίς ένα μπουγατσατσίδικο "Το Σερραΐκό", "ο Σερραίος" ή κάτι τέτοιο. Στο νομό δε υπάρχουν 57 εργαστήρια και περίπου 90 καταστήματα, δυστυχώς όμως όπως και σε άλλους κλάδους έχουν επικρατήσει και εξαπλωθεί αυτά που κάνουν τη χειρότερη μπουγάτσα (ονόματα δε λέμε) αλλά στην περίπτωση ότι λάμπει δεν είναι χρυσός :)

Καλή επιτυχία λοιπόν στο φεστιβάλ και μακάρι να καθιερωθεί και να δούμε κι ένα αντίστοιχο φεστιβάλ για σουβλάκια!


Photo of the day:

Θεσσαλονίκη: Σεπτέμβριος 2003 - Ιούνιος 2008

Καθώς διανύω τις τελευταίες μου μέρες στην Θεσσαλονίκη αναρωτιέμαι πόσο καιρό πρέπει να ζήσεις σε ένα μέρος για να το νιώσεις σπίτι σου? Ήρθα στην Θεσσαλονίκη από τις Σέρρες τον Σεπτέμβρη του 2003, σχεδόν 5 χρόνια τώρα και μπορώ να πω πως τώρα που φεύγω νιώθω τη Θεσσαλονίκη περισσότερο σπίτι από το σπίτι μου. Μπορεί να έχω φάει άπειρες ώρες από την ζωή μου ψάχνοντας για πάρκινγκ στα στενά γύρο από το Ναυαρίνο, μπορεί να έχω φάει άλλες τόσες μποτιλιαρισμένος στον περιφερειακό και στην Τσιμισκή, μπορεί να έχω νιώσει ότι πλακώνομαι από το τσιμέντο, την έλλειψη πρασίνου και ανοιχτοσιάς, μπορεί να έχω μελαγχολήσει μέσα στο διαμερισματάκι μου στις αρχαίες οικοδομές του κέντρου, μπορεί να έχω κάνει ιδιαίτερα μαθήματα σκοποβολής για τον επόμενο παλιατζή που θα περάσει στις 9 η ώρα πρωί Κυριακής, αλλά δεν θα άλλαζα με τίποτα την ζωντάνια που μου δίνει αυτή η πόλη, την αίσθηση του ότι πάντα γίνεται κάτι οποιαδήποτε ώρα της ημέρας, τα αμέτρητα σκηνικά που έχω πετύχει στη Ναβαρίνου, τα μανιτάρια στη σχάρα στα Κουμπαράκια, τα burger στα Applebees και γενικά τις αμέτρητες γαστρονομικές προτάσεις της πόλης, τα λίτρα μπύρας που έχουν καταναλωθεί σε διάφορα bar, την "Γιαγιά πόλης" στο Supermarket, την οικοδομή μου με τα 110 Διαμερίσματα της, την Θυρωρό και το μοίρασμα της Αλληλογραφίας κάτω από την πόρτα, την απίστευτη ηδονή του να βρίσκεις parking με τη πρώτη, το 1χ1 all in one μπάνιο μου, τις ανακαλύψεις με το αυτοκίνητο κάθε κριμένης περιοχής, το πρωινό καφέ από τα Starbucks και άλλες εκατομμύρια αναμνήσεις που θα έχω πάντα μαζί μου. Είναι δύσκολο να φεύγεις από μια μεγάλη πόλη που σου δίνει σχεδόν τα πάντα και να γυρνάς σε μια μικρή η οποία έχει πλέον πολύ λίγα να σου προσφέρει, είναι όπως όταν γυρνάς στην Ελλάδα μετά από μεγάλο ταξίδι στο εξωτερικό.

Photo of the day:

Tο εικονιζόμενο fiatάκι δεν το κούνησε ρούπι όσο έμενα εδώ, ο ιδιοκτήτης του πάντως το έβαζε που και που μπροστά για να ξεμπουκώσει:

Εγκαίνια

Περάστε και από το μπουφέ μας: