Καθώς διανύω τις τελευταίες μου μέρες στην Θεσσαλονίκη αναρωτιέμαι πόσο καιρό πρέπει να ζήσεις σε ένα μέρος για να το νιώσεις σπίτι σου? Ήρθα στην Θεσσαλονίκη από τις Σέρρες τον Σεπτέμβρη του 2003, σχεδόν 5 χρόνια τώρα και μπορώ να πω πως τώρα που φεύγω νιώθω τη Θεσσαλονίκη περισσότερο σπίτι από το σπίτι μου. Μπορεί να έχω φάει άπειρες ώρες από την ζωή μου ψάχνοντας για πάρκινγκ στα στενά γύρο από το Ναυαρίνο, μπορεί να έχω φάει άλλες τόσες μποτιλιαρισμένος στον περιφερειακό και στην Τσιμισκή, μπορεί να έχω νιώσει ότι πλακώνομαι από το τσιμέντο, την έλλειψη πρασίνου και ανοιχτοσιάς, μπορεί να έχω μελαγχολήσει μέσα στο διαμερισματάκι μου στις αρχαίες οικοδομές του κέντρου, μπορεί να έχω κάνει ιδιαίτερα μαθήματα σκοποβολής για τον επόμενο παλιατζή που θα περάσει στις 9 η ώρα πρωί Κυριακής, αλλά δεν θα άλλαζα με τίποτα την ζωντάνια που μου δίνει αυτή η πόλη, την αίσθηση του ότι πάντα γίνεται κάτι οποιαδήποτε ώρα της ημέρας, τα αμέτρητα σκηνικά που έχω πετύχει στη Ναβαρίνου, τα μανιτάρια στη σχάρα στα Κουμπαράκια, τα burger στα Applebees και γενικά τις αμέτρητες γαστρονομικές προτάσεις της πόλης, τα λίτρα μπύρας που έχουν καταναλωθεί σε διάφορα bar, την "Γιαγιά πόλης" στο Supermarket, την οικοδομή μου με τα 110 Διαμερίσματα της, την Θυρωρό και το μοίρασμα της Αλληλογραφίας κάτω από την πόρτα, την απίστευτη ηδονή του να βρίσκεις parking με τη πρώτη, το 1χ1 all in one μπάνιο μου, τις ανακαλύψεις με το αυτοκίνητο κάθε κριμένης περιοχής, το πρωινό καφέ από τα Starbucks και άλλες εκατομμύρια αναμνήσεις που θα έχω πάντα μαζί μου. Είναι δύσκολο να φεύγεις από μια μεγάλη πόλη που σου δίνει σχεδόν τα πάντα και να γυρνάς σε μια μικρή η οποία έχει πλέον πολύ λίγα να σου προσφέρει, είναι όπως όταν γυρνάς στην Ελλάδα μετά από μεγάλο ταξίδι στο εξωτερικό.
Photo of the day:
Tο εικονιζόμενο fiatάκι δεν το κούνησε ρούπι όσο έμενα εδώ, ο ιδιοκτήτης του πάντως το έβαζε που και που μπροστά για να ξεμπουκώσει:
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου